Waarom leest een schermlezer mijn formuliervelden niet voor?

Waarom een zichtbaar label niet altijd telt

Een schermlezer leest een formulierveld niet voor wanneer het label dat er staat niet programmatisch aan dat veld gekoppeld is — de tekst staat op het scherm, maar in de broncode ontbreekt de verwijzing die een schermlezer nodig heeft om label en veld bij elkaar te brengen. Dat gebeurt meestal doordat het `for`-attribuut van het label niet overeenkomt met het `id` van het invoerveld, doordat het label niet om het veld heen staat in de opmaak, of doordat alleen een placeholder is gebruikt in plaats van een echt label-element. Voor het oog ziet het formulier er dan volledig in orde uit; voor een schermlezer is het veld naamloos.

Dit type fout valt voor een groot deel automatisch te ontdekken: een scan ziet of een label-element ontbreekt of niet verwijst naar het juiste veld, en of een veld alleen een placeholder heeft in plaats van een label. Wat een scan niet beoordeelt, is of de labeltekst die er staat ook werkelijk aangeeft wat het veld vraagt — een label met de tekst "veld 1" is technisch correct gekoppeld, maar draagt voor een gebruiker geen betekenis over. Die beoordeling blijft mensenwerk, ook wanneer de koppeling zelf wel klopt.

Waar dit in WCAG 2.1 staat

Deze eis volgt uit WCAG 2.1, het toetsingskader waarop EN 301 549 in de praktijk neerkomt: criterium 1.3.1 (Info and Relationships) vereist dat de relatie tussen een label en zijn veld ook programmatisch is vastgelegd en niet alleen visueel zichtbaar, criterium 4.1.2 (Name, Role, Value) vereist dat elk formulierelement een naam heeft die door software — waaronder een schermlezer — is af te lezen, en criterium 3.3.2 (Labels or Instructions) vereist dat een veld überhaupt een label of instructie heeft. Samen bepalen deze drie criteria of een formulierveld voor iemand die een schermlezer gebruikt, herkenbaar en bruikbaar is.