Tak, to się różni. European Accessibility Act to dyrektywa, a nie rozporządzenie, i to właśnie różnica jest tematem tego artykułu: dyrektywa określa cel i normę, ale każde państwo członkowskie samo ją implementuje w swoim prawie krajowym i samodzielnie wyznacza organ nadzoru. Wymóg techniczny — EN 301 549, w praktyce WCAG 2.1 na poziomie AA — jest taki sam w całej UE. To, co dzieje się później, gdy coś nie jest w porządku, różni się w zależności od kraju: instytucja, która nadzoruje, sposób, w jaki przesyłacie zawiadomienie, i system sankcji.
Dla sklepu internetowego sprzedającego wyłącznie w Holandii ta różnica jest przede wszystkim teoretyczna. Dla przedsiębiorstwa, które poprzez własną witrynę lub platformę handlową obsługuje również klientów w Niemczech, Belgii lub Francji, jest to istotne: pytanie „przed kim odpowiadam
To, co pozostaje wszędzie takie samo
Standard dostępu do treści jest nie do negocjowania w żadnym kraju. Krok realizacji zamówienia niedostępny z klawiatury, czy formularz bez powiązanych etykiet, stanowi równie duże wyzwanie w Niemczech co w Niderlandach. Dyrektywa opisuje te same wymogi funkcjonalne dla sklepów internetowych, aplikacji i stron biznesowych z obszarem konta użytkownika, a zwolnienie dla mikroprzedsiębiorstw świadczących usługi obowiązuje na tych samych dwóch warunkach — mniej niż dziesięciu pracowników i przychód nie przekraczający dwóch milionów euro — w każdym państwie członkowskim. To, co musi zawierać oświadczenie o dostępności, również w znacznej mierze określa europejska norma.
Różnice znajdują się w warstwie otaczającej: kto otrzymuje lub sprawdza oświadczenie, jaki formularz się do tego używa, i co się dzieje, gdy ktoś złoży skargę.
Gdzie rzeczywiście się różnice znajdują
Każde państwo członkowskie wyznacza własny organ nadzorujący Ustawę o dostępności cyfrowej, i nie wszędzie jest to ten sam typ organu. W jednym kraju nadzór sprawuje urząd ds. konkurencji, w innym regulator telekomunikacyjny lub specjalnie wyznaczona służba. Kanał zgłoszeniowy — gdzie i jak złożyć skargę lub oświadczenie — przebiega zatem per kraj przez inne stanowisko, z własnym formularzem i własnymi terminami udzielenia odpowiedzi.
System kar ma również wymiar krajowy. Dyrektywa stanowi, że sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, ale pozostawia konkretne szczegóły — rodzaj środka, wysokość, narastanie w przypadku powtórzenia — decyzji państw członkowskich. Konkretne kwoty nie są zatem ustalane na poziomie europejskim, ale różnią się w zależności od kraju; aby uzyskać aktualne informacje, źródłem są krajowy tekst ustawy lub wyznaczony organ nadzorujący, a nie szacunek z góry.
Niemiecki mechanizm Abmahnung jako szczególny przykład
Niemcy mają, obok regularnego nadzoru administracyjnego, dodatkowy mechanizm, który nie istnieje w ten sam sposób w innych krajach UE: Abmahnung, ostrzeżenie na piśmie, które nie musi pochodzić od organu nadzorującego, ale może być wysłane przez konkurentów lub organizacje zajmujące się ochroną konsumentów z powodu domniemanego naruszenia przepisów konsumenckich, w tym wymogów dostępności. To sprawia, że egzekwowanie prawa na rynku niemieckim jest mniej zależne od tego, czy organ nadzorujący przypadkowo się pojawi, a bardziej sprawa stron prywatnych, które mogą działać aktywnie. Dla przedsiębiorstw sprzedających konsumentom niemieckim jest to praktyczny fakt do poznania, a nie powód do paniki — i tym bardziej nie zastępuje konsultacji z własnymi doradcami prawnymi, jeśli taki list rzeczywiście się pojawi.
Co to oznacza dla sklepu internetowego z klientami w wielu krajach
Jeśli prowadzisz działalność wyłącznie w Polsce, polski organ nadzorujący i kanał zgłoszeniowy są dla Ciebie jedynym punktem odniesienia. Jeśli sprzedajesz również transgranicznie, pytanie, który kraj jest istotny, może zależeć od tego, gdzie usługa jest oferowana — i to jest dokładnie ten typ pytania, na które wyjaśnienie ogólne nie wystarczy, a kompetentną stroną jest prawnik lub właściwy organ nadzorujący.
Co jest rzeczywiście ogólnie przydatne: fakt, że norma jest wszędzie taka sama, oznacza, że prace nad dostępnością nie muszą się powtarzać kraj po kraju. Krok finalizacji zamówienia, który działa dobrze z czytnikiem ekranu, spełnia ten sam wymóg w każdym kraju UE. To przede wszystkim biurokracja wokół tego — oświadczenie, procedura zgłaszania, ramy sankcji — które mają własną formę w każdym kraju. Zbadane dla każdego kraju, który organ nadzoru, procedura zgłaszania i format oświadczenia obowiązują zawiera tam przegląd, bez konieczności samodzielnego porównywania tekstów prawnych pięciu krajów.
Jeśli jeszcze nie wiesz, czy i w jaki sposób EDAP ma zastosowanie do Twojej sytuacji, to dzięki darmowemu szybkiemu skanowaniu, które w kilka pytań daje pierwsze wskazanie można się tego szybko dowiedzieć. Dla elementów specyficznych dla danego kraju — prawidłowy format oświadczenia, terminy dla każdego obowiązku i powiadomienie, gdy zmieni się coś dotyczącego Twojej sytuacji — jest to zawarte w abonamentach z blokami specyficznymi dla danego kraju dla każdego rynku, na którym działasz. A jeśli natkniesz się na pytanie, które tutaj nie zostało udzielone, to przegląd często zadawanych pytań dotyczących nadzoru i egzekwowania jest gotów jako następny krok.