Geldt de toegankelijkheidswet ook voor een B2B-website?

Een zuiver zakelijke webshop valt vaak buiten de reikwijdte

Een website of accountomgeving die uitsluitend aan andere ondernemingen verkoopt, valt in de meeste gevallen buiten de reikwijdte van de Europese toegankelijkheidsrichtlijn. De richtlijn (EU) 2019/882 koppelt de dekking van e-commerce niet aan het soort bedrijf dat verkoopt, maar aan de vraag of de afnemer een consument is: een natuurlijke persoon die als particulier bestelt, niet een andere onderneming die inkoopt. Een platform waar alleen zakelijke klanten met een inlog bestellen — inkoop tussen bedrijven, geen particuliere bestellingen — valt daardoor doorgaans niet onder de categorie e-commercediensten van de richtlijn, ook al ziet de bestelstap en de inlogflow er technisch hetzelfde uit als bij een consumentenwebshop.

Twee nuances zijn hier op hun plek. Ten eerste geldt dit onderscheid per dienst, niet per bedrijf: verkoopt een site zowel aan bedrijven als aan particulieren, dan valt het consumentgerichte deel — de bestelstap en de inlogflow die een particuliere klant doorloopt — gewoon onder de richtlijn, ook als het grootste deel van de omzet uit B2B komt. Ten tweede staat de vrijstelling voor micro-ondernemingen (minder dan tien medewerkers en ten hoogste twee miljoen euro jaaromzet) hier los van: die vrijstelling geldt op basis van de omvang van de aanbieder, niet op basis van het type klant. Een grote onderneming die uitsluitend B2B verkoopt, kan dus buiten de reikwijdte vallen op andere gronden dan een micro-onderneming die aan consumenten verkoopt. Welke situatie precies van toepassing is op een bepaalde site, is waarvoor de scope-check bedoeld is.

Waar dit uit volgt: de definitie van e-commercediensten

Dit onderscheid volgt uit richtlijn (EU) 2019/882 zelf: de bepalingen over de reikwijdte en de begripsomschrijving van e-commercediensten koppelen de verplichting aan diensten die worden aangeboden met het oog op een overeenkomst met een consument, niet aan het soort onderneming dat de dienst levert of afneemt. Voor de precieze formulering, en voor de andere dienstcategorieën die de richtlijn los van e-commerce dekt, is de volledige richtlijntekst de eerste bron om op terug te vallen.