Czy ustawa o dostępności dotyczy również witryny B2B?

Czysta strona internetowa B2B często pozostaje poza zakresem

Witryna internetowa lub środowisko konta, które sprzedaje wyłącznie innym przedsiębiorstwom, w większości przypadków pozostaje poza zakresem Europejskiej Dyrektywy Dostępności. Dyrektywa (UE) 2019/882 nie wiąże zakresu handlu elektronicznego z rodzajem przedsiębiorstwa, które sprzedaje, ale z pytaniem, czy kupujący jest konsumentem: osobą fizyczną zamawiającą prywatnie, a nie innym przedsiębiorstwem dokonującym zakupów. Platforma, na której tylko klienci biznesowi z logowaniem składają zamówienia — zakupy między przedsiębiorstwami, bez prywatnych zamówień — zazwyczaj nie należy do kategorii usług handlu elektronicznego zawartej w dyrektywie, nawet jeśli etap zamawiania i przepływ logowania wyglądają technicznie identycznie jak w sklepie internetowym dla konsumentów.

Tutaj właściwe są dwie niuanse. Po pierwsze, rozróżnienie to dotyczy każdej usługi osobno, a nie przedsiębiorstwa jako całości: jeśli witryna sprzedaje zarówno przedsiębiorstwom, jak i osobom fizycznym, wówczas część skierowana do konsumentów — etap zamawiania i przepływ logowania, który przebiega prywatny klient — zwyczajnie podlega dyrektywie, nawet jeśli większość przychodów pochodzi z B2B. Po drugie, zwolnienie dla mikroprzedsiębiorstw (mniej niż dziesięciu pracowników i maksymalnie dwa miliony euro przychodu rocznego) jest tu niezależne: zwolnienie to ma zastosowanie na podstawie wielkości dostawcy, a nie rodzaju klienta. Duże przedsiębiorstwo sprzedające wyłącznie B2B może zatem pozostać poza zakresem na innych podstawach niż mikroprzedsiębiorstwo sprzedające konsumentom. To, która dokładnie sytuacja ma zastosowanie do konkretnej witryny, jest właśnie tym, do czego przeznaczona jest kontrola zakresu.

Skąd to wynika: definicja usług handlu elektronicznego

Rozróżnienie to wynika z samej Dyrektywy (UE) 2019/882: przepisy dotyczące zakresu i definicji usług handlu elektronicznego wiążą zobowiązanie z usługami świadczonymi w celu zawarcia umowy z konsumentem, a nie z rodzajem przedsiębiorstwa dostarczającego lub pobierającego usługę. Aby znaleźć dokładne sformułowanie i inne kategorie usług, które dyrektywa obejmuje oprócz handlu elektronicznego, pełny tekst dyrektywy jest głównym źródłem, do którego należy się odwołać.