Czy automatyczny test dostępności może znaleźć wszystko?

Skanowanie automatyczne pomija osąd człowieka

Nie, automatyczny test dostępności nie znajduje wszystkiego. Takie skanowanie przechodzi przez kod strony i sygnalizuje to, co można rozpoznać maszynowo: niewystarczający kontrast kolorów, obrazy bez atrybutu alt, pola formularza bez etykiety, brakujące tytuły stron, nieprawidłowe ustawienie języka, struktury nagłówków, które nie są poprawne. To stanowi istotną część wymagań z EN 301 549, a skanowanie wykonuje to szybciej i bardziej konsekwentnie niż robiłby to człowiek.

Czego skanowanie nie może ocenić, to znaczenie. Obraz może mieć tekst alternatywny i mimo to nie opisywać naprawdę tego, co się na nim znajduje. Krok zakupu może być technicznie obsługiwalny za pomocą klawiatury i mimo to wydawać się nielogiczny, z fokusem, który przeskakuje we wszystkie strony. Czy komunikat o błędzie w formularzu jest rzeczywiście zrozumiały, czy wideo potrzebuje napisów, które zgadzają się z tym, co się mówi — to wymaga kogoś, kto patrzy i myśli krytycznie, a nie skryptu, który przechodzi przez HTML. Nakładka dostępności również tego nie rozwiąże: nakłada warstwę na stronę, podczas gdy podstawowa struktura pozostaje niezmieniona, a czytniki ekranu często mają z nią gorsze wyniki. Żaden raport, niezależnie od dostawcy, nie powinien twierdzić, że udane skanowanie dowodzi pełnej zgodności witryny z prawem.

Gdzie to wynika z: WCAG 2.1 i EN 301 549

EN 301 549, europejska norma, do której odwołuje się dyrektywa dostępności, w praktyce sprowadza się do WCAG 2.1 poziom AA. Część kryteriów sukcesu w nich zawartych jest obiektywna i może być testowana maszynowo — współczynniki kontrastu można na przykład mierzyć dokładnie. Inna część tych samych kryteriów jest sformułowana w kategoriach takich jak "wystarczający" lub "logiczny", a to z definicji wymaga osoby oceniającej, która rozumie kontekst. To rozróżnienie nie znajduje się w zastrzeżeniu gdzieś na dole, jest wbudowane w samą normę.