Wat moet er in een toegankelijkheidsverklaring staan?

Verplichte inhoud, vrije vormgeving

Een toegankelijkheidsverklaring beschrijft in welke mate een webshop of dienst voldoet aan de Europese toegankelijkheidsnorm, welke onderdelen daar nog niet aan voldoen, en hoe een bezoeker een knelpunt kan melden. De richtlijn schrijft die inhoud voor — wat er in moet staan — maar laat de vormgeving vrij: er is geen verplicht sjabloon met vaste koppen of een vaste lay-out. Dat betekent dat een verklaring op de eigen site kan staan, in de eigen huisstijl, zolang de kern erin staat: de mate van naleving, de bekende gebreken, en een manier om te reageren.

Per land verschilt vooral de taal en, in mindere mate, de gewoonte rond het formaat. In Duitsland heet het document de Erklärung zur Barrierefreiheit en hoort het in het Duits te staan. In Frankrijk is dat de déclaration d'accessibilité, in het Frans. In België hangt de taal af van het taalgebied dat de webshop bedient — Nederlands of Frans — en bedient een Belgische shop vaak beide taalgebieden tegelijk, wat betekent dat er in de praktijk twee verklaringen nodig zijn, elk in de taal van die versie van de site. In Nederland heet het simpelweg de toegankelijkheidsverklaring, ook hier in vrije vorm.

Waar dit uit de richtlijn volgt

Dat de inhoud Europees is vastgelegd terwijl de vorm per land vrij blijft, volgt uit de opzet van Richtlijn (EU) 2019/882: de richtlijn harmoniseert de toegankelijkheidseisen zelf — in de praktijk EN 301 549 en WCAG 2.1 niveau AA — en laat de omzetting, inclusief de precieze vorm van documenten als de verklaring, aan de nationale wetgeving van elke lidstaat over. Dat verklaart waarom de inhoud van een toegankelijkheidsverklaring overal op hetzelfde neerkomt, terwijl taal en gewoonte per land verschillen.