Ποια αρχή εποπτείας είναι αρμόδια για το διαδικτυακό μου κατάστημα αν δραστηριοποιούμαι σε πολλές χώρες της ΕΕ;

Κάθε κράτος μέλος έχει τη δική του αρχή εποπτείας

Όποιος παραδίδει σε περισσότερες χώρες της ΕΕ, έχει στην πράξη να αντιμετωπίσει περισσότερες αρχές εποπτείας, όχι μία ενιαία Ευρωπαϊκή αρχή. Η European Accessibility Act είναι μια οδηγία: κάθε κράτος μέλος μεταφέρει τις απαιτήσεις στη δική του νομοθεσία και ορίζει τη δική του αρχή εποπτείας για την αγορά εντός των συνόρων της. Για την Ολλανδία είναι η Autoriteit Consument & Markt, για τη Γερμανία η Marktüberwachungsstelle der Länder für die Barrierefreiheit (MLBF) στη Μαγδεβούργο, για τη Γαλλία η DGCCRF μαζί με την ARCOM, και για το Βέλγιο η Οικονομική Επιθεώρηση του FOD Economie. Ένα διαδικτυακό κατάστημα που παραδίδει σε πελάτες σε όλες αυτές τις χώρες, υπόκειται κατ' αρχήν σε κάθε ένα από αυτά τα συστήματα ταυτόχρονα, καθένα με τη δική του νομοθεσία, το δικό του μέγιστο όριο κυρώσεων και τη δική του διαδικασία αναφοράς.

Αυτό ισχύει για την εποπτεία και την επιβολή· η τεχνική απαίτηση πίσω από αυτό είναι όμως παντού η ίδια. Και στα 27 κράτη μέλη αξιολογείται σύμφωνα με EN 301 549, στην πράξη WCAG 2.1 επίπεδο AA — ένα διαδικτυακό κατάστημα που συμμορφώνεται με αυτή τη νόρμα, συμμορφώνεται κατ' αρχήν σε κάθε μία από αυτές τις χώρες. Αυτό που διαφέρει δεν είναι η νόρμα, αλλά τι συμβαίνει εάν ένας ιστότοπος δεν συμμορφώνεται με αυτήν: στη Γερμανία το επίσημο μέγιστο πρόστιμο είναι κατά € 100.000 χαμηλότερο από τις άλλες τρεις χώρες, αλλά πάνω σε αυτό υπάρχει μια ταχύτερη διαδικασία μέσω ανταγωνιστών και συνδέσμων του κλάδου που μπορούν να στείλουν μια Abmahnung για αθέμιτο ανταγωνισμό. Στη Γαλλία το μέγιστο είναι € 250.000, το υψηλότερο, με οργανώσεις συμφερόντων που στέλνουν γραπτές προειδοποιήσεις. Στο Βέλγιο ισχύει μέγιστο € 200.000 ανά παραβίαση, όχι ανά υπόθεση. Η εξαίρεση για τις μικροεπιχειρήσεις — λιγότεροι από δέκα εργαζόμενοι και το πολύ δύο εκατομμύρια ευρώ κύκλος εργασιών — ισχύει εξίσου και στις τέσσερις αυτές χώρες, επειδή προέρχεται απευθείας από την οδηγία. Για χώρες εκτός αυτών των τεσσάρων, όπως η Ισπανία, η Ιταλία ή η Πολωνία, δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί ποια είναι η αρχή εποπτείας και ποιες κυρώσεις ισχύουν· όποιος παραδίδει εκεί, θα ήταν σκόπιμο να συμβουλευθεί την επίσημη πηγή του κάθε κράτους.

Από πού προέρχεται αυτό: η οδηγία και οι εθνικές νόμοι μεταφοράς

Το ότι κάθε χώρα ορίζει τη δική της αρχή εποπτείας και καθορίζει μόνη της τις κυρώσεις, προέρχεται από τη φύση της Richtlinie (EU) 2019/882: η οδηγία θέτει τον στόχο και τη νόρμα, αλλά αφήνει την εφαρμογή και την επιβολή στα κράτη μέλη. Για την Ολλανδία αυτό έχει αναπτυχθεί στο Implementatiewet toegankelijkheidsvoorschriften producten en diensten, για τη Γερμανία στο Barrierefreiheitsstärkungsgesetz, για τη Γαλλία στη μεταφορά εντός του Code de la consommation, και για το Βέλγιο στο Wetboek van economisch recht — τέσσερις ξεχωριστοί νόμοι με την ίδια Ευρωπαϊκή νόρμα ως πυρήνα.