Który organ nadzoru odpowiada za mój sklep internetowy, jeśli sprzedaję w kilku krajach UE?

Każde państwo członkowskie ma swój własny organ nadzoru

Jeśli dostarczasz usługi w kilku krajach UE, w praktyce masz do czynienia z kilkoma organami nadzoru, a nie z jedną europejską instytucją. European Accessibility Act jest dyrektywą: każde państwo członkowskie transponuje wymogi do własnego ustawodawstwa i wyznacza własny organ nadzoru dla rynku w ramach swoich granic. Dla Holandii jest to Autoriteit Consument & Markt, dla Niemiec Marktüberwachungsstelle der Länder für die Barrierefreiheit (MLBF) w Magdeburgu, dla Francji DGCCRF wraz z ARCOM, a dla Belgii Inspektorate Économique FOD Economie. Sklep internetowy dostarczający klientów we wszystkich tych krajach podlega w zasadzie każdemu z tych reżimów jednocześnie, każdy z własnym ustawodawstwem, własnym maksymalnym grzywną i własną procedurą zgłaszania.

Dotyczy to nadzoru i egzekucji; wymóg techniczny leżący u jego podstaw jest jednak wszędzie taki sam. We wszystkich 27 państwach członkowskich ocena odbywa się na podstawie EN 301 549, w praktyce WCAG 2.1 poziom AA — sklep internetowy spełniający tę normę spełnia ją w zasadzie w każdym z tych krajów. To, co się różni, to nie norma, ale to, co się dzieje, gdy witryna jej nie spełnia: w Niemczech oficjalna maksymalna kara wynosi € 100.000 mniej niż w pozostałych trzech krajach, ale istnieje szybsza procedura za pośrednictwem konkurentów i stowarzyszeń branżowych, które mogą wysłać Abmahnung z powodu nieuczciwej konkurencji. We Francji maksimum wynosi € 250.000, czyli najwyższe, wraz z organizacjami zainteresowanymi wysyłającymi wezwania do zapłaty. W Belgii maksimum wynosi € 200.000 za naruszenie, a nie za sprawę. Zwolnienie dla mikroprzedsiębiorstw — mniej niż dziesięciu pracowników i przychody nieprzekraczające dwa miliony euro — obowiązuje w każdym z tych krajów w jednakowy sposób, ponieważ pochodzi bezpośrednio z dyrektywy. W przypadku krajów spoza tych czterech, takich jak Hiszpania, Włochy czy Polska, nie ustalono jeszcze, kto jest organem nadzoru i jakie sankcje mają zastosowanie; jeśli tam dostarczasz usługi, dobrze jest skonsultować się z oficjalnym źródłem tego kraju.

Skąd to wynika: dyrektywa i krajowe ustawy transpozycyjne

To, że każdy kraj wyznacza własny organ nadzoru i samodzielnie ustala sankcje, wynika z charakteru Dyrektywy (UE) 2019/882: dyrektywa określa cel i normę, ale pozostawia wdrażanie i egzekucję państwom członkowskim. Dla Holandii zostało to opracowane w Implementatiewet toegankelijkheidsvoorschriften producten en diensten, dla Niemiec w Barrierefreiheitsstärkungsgesetz, dla Francji w transpozycji w Code de la consommation, a dla Belgii w Kodeksie prawa gospodarczego — cztery oddzielne ustawy z tą samą europejską normą jako rdzeń.