Welke toezichthouder gaat over mijn webshop als ik in meerdere EU-landen lever?

Elke lidstaat heeft zijn eigen toezichthouder

Wie in meerdere EU-landen levert, heeft in de praktijk met meerdere toezichthouders te maken, niet met één Europese instantie. De European Accessibility Act is een richtlijn: elke lidstaat zet de eisen om in eigen wetgeving en wijst een eigen toezichthouder aan voor de markt binnen die grenzen. Voor Nederland is dat de Autoriteit Consument & Markt, voor Duitsland de Marktüberwachungsstelle der Länder für die Barrierefreiheit (MLBF) in Magdeburg, voor Frankrijk de DGCCRF samen met ARCOM, en voor België de Economische Inspectie van de FOD Economie. Een webshop die aan klanten in al deze landen levert, valt dus in principe onder elk van deze regimes tegelijk, elk met een eigen wet, een eigen sanctiemaximum en een eigen meldroute.

Dat geldt voor toezicht en handhaving; de technische eis daarachter is wél overal dezelfde. In alle 27 lidstaten wordt getoetst aan EN 301 549, in de praktijk WCAG 2.1 niveau AA — een webshop die aan die norm voldoet, voldoet er in principe in elk van deze landen aan. Wat verschilt is niet de norm, maar wat er gebeurt als een site er niet aan voldoet: in Duitsland ligt het officiële boetemaximum met € 100.000 lager dan in de andere drie landen, maar daar komt een snellere route bovenop via concurrenten en brancheverenigingen die een Abmahnung kunnen sturen wegens oneerlijke concurrentie. In Frankrijk ligt het maximum met € 250.000 het hoogst, met daarnaast belangenorganisaties die ingebrekestellingen versturen. In België geldt een maximum van € 200.000 per inbreuk, niet per zaak. De micro-ondernemingsvrijstelling — minder dan tien medewerkers én ten hoogste twee miljoen euro omzet — geldt in elk van deze landen even goed, omdat zij rechtstreeks uit de richtlijn komt. Voor landen buiten deze vier, zoals Spanje, Italië of Polen, is nog niet nagelopen wie de toezichthouder is en welke sancties gelden; wie daar levert, doet er goed aan de officiële bron van dat land te raadplegen.

Waar dit uit volgt: de richtlijn en de nationale omzettingswetten

Dat elk land een eigen toezichthouder aanwijst en de sancties zelf invult, volgt uit de aard van Richtlijn (EU) 2019/882: de richtlijn stelt het doel en de norm vast, maar laat de uitvoering en handhaving aan de lidstaten. Voor Nederland is dat uitgewerkt in de Implementatiewet toegankelijkheidsvoorschriften producten en diensten, voor Duitsland in het Barrierefreiheitsstärkungsgesetz, voor Frankrijk in de omzetting binnen de Code de la consommation, en voor België in het Wetboek van economisch recht — vier afzonderlijke wetten met dezelfde Europese norm als kern.